Εκδήλωση τιμής και μνήμης στην Αρεόπολη, για τον πρωτεργάτη του Μακεδονικού Αγώνα, Δημήτρη Καλαποθάκη, υπό την αιγίδα του εκδοτικού οίκου “Αδούλωτη Μάνη” και του Πατριωτικού Συνδέσμου Λακωνίας.
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΛΑΚΩΝΙΑΣ, ΙΑΤΡΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΟΥΚΑΚΟΥ
ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ
Ισως να αναρωτηθεί κάποιος γιατί είναι τόσο σημαντικό άραγε, να μελετά κανείς , το παρελθόν, σε μία εποχή και μια κοινωνία, η οποία όχι μόνο έχει ξεχάσει τι θα πει πατριωτισμός, αλλά τον έχει και ποινικοποιήσει εδώ και δεκαετίες, ιδιαίτερα δε τα τελευταία χρόνια.
Σε μία εποχή που αναλώνεται σε έναν άκρατο υλισμό χωρίς αξίες, χωρίς ουσιαστικό πολιτισμό , σε πλήρη αμάθεια και ημιμάθεια και σκοταδισμό φωτιζόμενο από τεχνητούς λαμπτήρες της σύγχρονης εποχής.
Κυρίες και κύριοι, ζούμε ημέρες Εθνικοκοινωνικοπολιτικής αποσάρθρωσης και γι’ αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να μελετάμε το παρελθόν και να παίρνουμε παραδείγματα από ιστορικές προσωπικότητες του τόπου μας, γιατί μελετώντας την ιστορία, συγκρίνεις το παρελθόν με το παρόν που σήμερα δυστυχώς είναι μη συγκρίσιμα μεγέθη, και χαράσσεις το μέλλον. Λησμονώντας ή αγνοώντας παραδείγματος χάριν την ανιδιοτελή προσφορά του Δημήτρη Καλαποθάκη, χάνουμε ένα επιπλέον επιχείρημα για την ανάγκη του επανελληνισμού της νεοελληνικής κοινωνίας.
Μιας κοινωνίας η οποία, και τούτο κατόπιν μελετημένου σχεδίου, δεν μπορεί να βρει τον χαρακτήρα που της αρμόζει και την ιστορική της συνέχεια. Ως εκ τούτου βαδίζει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Τούτο φαίνεται και από τις επιλογές της όσον αφορά το πολιτικό προσωπικό. Εθελόδουλοι και οσφυοκάμπτες πολιτικοί που σε αξιοκρατικό καθεστώς με εθνικιστικό και πατριωτικό προσανατολισμό πολλοί από αυτούς θα έπρεπε να είναι κατηγορούμενοι και όχι κατήγοροι. Θα έπρεπε να είναι υπόδικοι και όχι αιρετά μέλη του κοινοβουλίου.
Έλληνας δεν σημαίνει να έχεις ελληνική ταυτότητα από αυτές που τώρα θα μοιράζονται και σε όποιον λαθρομετανάστη μας κάνει την τιμή να μας προτιμήσει.
Έλληνας σημαίνει να εντοπίσω μέσα μου ότι κοιμάται και να κρατήσω ζωντανή την ανδρεία,την ηρωική στάση ζωής την πίστη στο Θεό, στην πατρίδα και στην οικογένεια.
Ο Δημήτρης Καλαποθάκης με την ανεκτίμητη προσφορά του πρέπει να μας παραδειγματίσει. Εμάς, που φοβικοί σερνόμαστε σε μια ζωή χωρίς σκοπό, χωρίς όνειρα, ως δούλοι της νέας εποχής που μας επιβάλλουν.
Ο Δημήτρης Καλαποθάκης με την ανιδιοτέλειά του, μας δίδαξε…
Μας δίδαξε ότι η ζωή δεν είναι το πέρασμα από τη γέννηση στο θάνατο, μα ένας στίβος που πρέπει να αγωνιστούμε σκληρά και να παλαίψουμε. Καταξίωση της υπάρξεως μας είναι ο αγώνας. Ο καθημερινός, επίπονος, κουραστικός αγώνας που χαρακτηρίζει τον τρόπο ζωής και την επιλογή του δύσκολου δρόμου.
Μας δίδαξε ότι ο Έλληνας πρέπει να αγωνίζεται για το Έθνος και να έχει μέσα του ένα όραμα…
Να δει πάλι το Ελληνικό Έθνος μεγάλο και υπερήφανο απλωμένο στα φυσικά του σύνορα. Οδηγό και όχι ουραγό της Ευρώπης. Να εξαλείψει τους μύθους της μιζέριας, της φτώχειας και της ραγιαδοσύνης. Να χτυπήσει τα κατεστημένα που καλλιεργούν αυτούς τους μύθους και αποστερούν το Έθνος από την ικμάδα του.
Αυτός ήταν και πρέπει εξακολουθήσει να είναι ο Μανιάτης.
Αυτός πρέπει να είναι ο Έλληνας…. Δυνατός, Υπερήφανος, Αγωνιστής, γεμάτος προοπτικές και οράματα.
Με τις ρίζες στο παρελθόν μα με τη σκέψη στο μέλλον. Ακλόνητος Δημιουργός και Οδηγός.
Αποφασισμένος όχι μόνο να παλαίψει μα και να νικήσει…
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε τις μελλοντικές μας μνήμες. Κάθε πράξη μας, κάθε κίνησή μας, κάθε κίνημα, θα ανήκει στη μνήμη μας. Τώρα είναι η δική μας σειρά να γράψουμε ιστορία.
Πρέπει να πείσουμε ότι δεν ξεχάσαμε ότι δεν ξεχάσαμε τίποτα. Πρέπει να πείσουμε ότι υπάρχουμε και θέλουμε να ζήσουμε ελεύθεροι στον τόπο μας.
Για τον Ελληνισμό, η ελευθερία υπήρξε πάντα αυτονόητο δικαίωμα. Όμως πάντα χρειάστηκε να δώσουμε μάχες για να την κατακτήσουμε.
Τώρα είναι η σειρά μας για να δώσουμε όραμα στα παιδιά μας. Για να το δώσουμε όμως πρέπει να το κατακτήσουμε.
Κυρίες και κύριοι έχουμε πόλεμο. Έναν αδυσώπητο οικονομικό πόλεμο αλλά και έναν πόλεμο αξιών.
Η Μανιάτικη γράφει ΝΙΚΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ.σημαία, το πολεμικό λάβαρο της Μάνης
Αυτή τη φορά η πατρίδα με τις φωνές των προγόνων μας, δεν μας ζητάει να πεθάνουμε γι’ αυτήν. Μας ζητάει να νικήσουμε….και θα νικήσουμε.
ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ.