κ. Πρωθυπουργέ
Ερμηνεύοντας τα αισθήματα του Λακωνικού λαού όπως τα εισέπραξα τις ημέρες αυτές, μετά την επιστροφή σας από το ιδιαίτερα επιτυχημένο ταξίδι σας στην Ρωσία, σας εκφράζω τις βαθύτερες ευχαριστίες όλων των συντοπιτών μου και τις δικές μου προσωπικά. Ευχαριστίες τόσο για τις συμφωνίες σχετικά με τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα, ζήτημα ιδιαίτερης σημασίας για τον τόπο μας, τη Λακωνική γη, όσο και για τον επαναπατρισμό της εικόνας του Αγ. Νικολάου και του Αγ. Σπυρίδωνος, την οποία έκλεψαν οι Ναζί στη διάρκεια της Κατοχής από Μονή της περιοχής της Σπάρτης.
Την 29η Νοεμβρίου 1943, ημέρα Δευτέρα, Γερμανικός στρατός και στρατιώτες του Τάγματος Ασφαλείας Σπάρτης εισέβαλαν στην Ιερά Μονή των Αγίων Τεσσαράκοντα, λίγο έξω από την Σπάρτη, και «…ὡς λύκοι βαρεῖς ἤρπασαν ὅ,τι ὥραῖον, πολύτιμον, καινούργιο, ἀναγκαῖο καί εὔκολο πρός μεταφοράν των ὑπῆρχε», όπως περιγράφει σε αναφορά του ο τότε Ηγούμενος της Μονής, Αρχιμανδρίτης Διονύσιος Μινόπετρας.
Στη συνέχεια «…ἔθεσαν πῦρ εἰς ὄλα τά σημεῖα τῆς Μονῆς…». Στη Μονή επέδραμαν ακόμα δύο φορές (συνολικά τρεις!) και κατέστρεψαν ό,τι είχε απομείνει όρθιο, ακόμα και σε εξωτερικούς χώρους, όπως ο νερόμυλος. Το μένος των κατακτητώνπροκλήθηκε από πληροφορίες που είχαν ότι στους χώρους της Μονής στεγαζόταν και λειτουργούσε παράνομο τυπογραφείο των Ανταρτών.
Στην αναφορά του Ηγούμενου περιγράφονται επίσης επί λέξει ότι άρπαξαν «ό,τι ωραίο, πολύτιμο, καινούργιο, αναγκαίο και εύκολο προς μεταφορά υπήρχε στην Μονή». Σε άλλο σημείο της αναφοράς υπογραμμίζεται ότι: «Διά νά ἀριθμήσω ὀνομαστικῶς τά εἴδη, κειμήλια, βιβλιοθήκας ἐπιπλώσεις κλινοσκεπάσματα, κλίνας, καναπέδες, ὑαλικά, σερβίτσια, εἴδι κουζίνας, φαρμακεῖον, καί τόσα ἄλλα, εἶναι ἀδύνατον νά περιγράψω».
Συνάγεται λοιπόν πως το πιθανότερο είναι, η εικόνα τουΑγ. Νικολάου και του Αγ. Σπυρίδωνος την οποία σας παρέδωσε ο Πρόεδρος Πούτιν, να περιλαμβάνεται στα κλεμμένα κειμήλια της Μονής.
Προς τεκμηρίωση των ανωτέρω, σας επισυνάπτω την αναφορά του τότε Ηγούμενου Αρχιμανδρίτη Διονυσίου Μινόπετρα προς τον τότε Σεβασμιότατο Μονεμβασίας.
Παράκληση, λοιπόν, αλλά και τιμή για όλους τους Λάκωνες θα ήταν να επανατοποθετήσετε εσείς την εικόνα στην θέση της μετά από 70 και πλέον χρόνια που βρίσκεται μακριά από το «σπίτι» της.
Με εκτίμηση
Αραχωβίτης Σταύρος
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Λακωνίας
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Λακωνίας
Ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τῇ 9ῃ Νοεμβρίου 1944
Πρός
Τόν Σεβασμιώτατον Μονεμβασίας
Εὐσεβάστως ἀναφέρω τῇ ὑμ. Σεβ. ἐν σχέσει μέ τήν καταστροφήν τῆς Ἱερ. ἡμῶν Μονῆς ὡς καί τάς κατά καιρούς γενομένας ἐπιδρομάς & λεηλασίας.
Τήν 29ην Νοεμβρίου 1943 ἡμέραν Δευτέραν καί ὥραν 8ην πρωϊνήν καί καθἥν στιγμήν εὑρισκόμενοι εἰς τό καθολικόν τῆς Μονῆς ἀναγινώσκοντες τόν ὄρθρον, ἠκούσθη κρότος βημάτων ἱκανός καί ἐξελθόντες τοῦ ναοῦ ἴδομεν, πολύ Γερμανικόν στρατόν καί στρατιώτας τοῦ τάγματος ἀσφαλείας Σπάρτης. Ἀφοῦ εἰσῆλθον, ἀπαξάπαντες, εἰς τήν Ἱ. Μονήν περιῆλθον ὅλα τά κελλία, τῶν ἀδελφῶν, καί τούς ξενῶνας καί ὡς λύκοι βαρεῖς ἤρπασαν ὅ,τι ὥραῖον, πολύτιμον, καινούργιο, ἀναγκαῖο καί εὔκολο πρός μεταφοράν των ὑπῆρχε. Ἀμέσως ἔθεσαν πῦρ εἰς ὄλα τά σημεῖα τῆς Μονῆς, καί τίποτε δέν ἔβλεπέ τις εἰμή καπνούς καί φλόγας. Εἶναι ἀδύνατον νά περιγράψη ἀνθρωπίνη χείρ καί νά συλλάβη νοῦς ἀνθρώπινος, τό θέαμα αὐτό τό φρικτό. Ὁπού μέσα εἰς αὐτήν τήν κόλαση παρεδόθησαν περί τά 20 κυτία ἀργυρά Ἁγίων Λειψάνων, 2 σταυροί ἀμυθήτου ἀξίας, Εὐαγγέλιον χρυσοῦν ἀρχαῖον, ἄμφια ἱερατικά, πολλά βιβλία πολύτιμα, ὄλη ἡ ἀλληλογραφία τῆς Μονῆς ἀπό αρχαιοτάτων χρόνων, ὄλη ἡ Ἱστορία, πράγματα ἐπιπλώσεως 40 δωματίων καί ὅλη ἡ ἀνακαίνισις, ἡ ὁποία ἐγένετο πρό διετίας χάρις εἰς τάς προσωπικάς Σας ἐνεργείας καί τήν προθυμίαν ἡμῶν ἥτις ἐκόστιζεν πάρα πολλά. Καί χάρις είς τήν θαυματουργικήν δύναμιν τῶν Ἁγίων Τεσσεράκοντα ἠδυνήθην ν’ ἀνθέξω τό βαρύ αὐτό πλῆγμα τῆς Μονῆς μας, ὁπού δέν ἔμεινε τελείως τίποτε, καί ένδυναμούμενος θαυματουργικῶς ἔσβεσα δύο τρία ἡμίκαυστα κελλιά, καί περιέσωσα μέσα ἀπό τίς φλόγες λίγα πράγματα ἱκανά μόλις νά σκεπάσουν γιά ὕπνον 4 ἀδελφούς, οἵτοινες δικαίως ἔφυγον πανικόβλητοι ἀπό τήν ὀργήν καί τό πολυβόλον τοῦ βαρβάρου κατακτητοῦ, ἀφίνοντες με μόνον. Ὁλόκληρον τό κτηριακόν συγκρότημα τῆς Μονῆς, ἔχον σχῆμα τετράγωνον, καί μῆκος ἑκάστη πλευρά 65 μέτρων, δέν ἔμεινε τίποτε ἀπολύτως, ἡ δέ δυτική πλευρά κατέρρευσε ἐκ θεμελίων. Αἱ δέ Ἐκκλησίαι τῆς Μονῆς ἐγυμνώθησαν, ἐλεηλατήθησαν, καί ἐβεβηλώθησαν.
Διά νά ἀριθμήσω ὀνομαστικῶς τά εἴδη, κειμήλια, βιβλιοθήκας ἐπιπλώσεις κλινοσκεπάσματα, κλίνας, καναπέδες, ὑαλικά, σερβίτσια, εἴδι κουζίνας, φαρμακεῖον, καί τόσα ἄλλα εἶναι ἀδύνατον νά περιγράψω, ἐκτός τοῦ μεγάλου νοικοκυριοῦ ὅπου ἔγινε τήν τελευταίαν τριετίαν. Ἀλλά ἡ βαρυτάτη αὐτή δοκιμασία δέν ἦτο ἱκανή μόνον, ἐπηκολούθησαν καί ἄλλαι τοσαύται, ἵνα τελειώσουν, τό ἀπάνθρωπον καί σκληρόν αὐτό ἔργον των, καί νά καταστρέψουν ὅ,τι διεσώθη ἀπό τήν καταστροφήν. Τήν 8ην Ἰαν. 1944 ἐλθόντες καί πάλιν (παρέμειναν;) ἐπί μίαν σχεδόν ἑβδομάδα εἰς τήν Ἱ. Μονήν, συνεπλήρωσαν δέ, ὅ,τι τούς εἶχε διαφύγει, καί ὁ,τι εἶχεν ἐναπομείνει ἀπό τήν πυρκαϊάν.
Ἡ ἀξία τῶν πραγμάτων καί τῶν κειμηλίων, εἶναι ἀνυπολογίστου ἀξίας. Ἐπίσης ἐπῆραν μεθ’ ἑαυτῶν ὅλα τά ζῶα τῆν Μονῆς, ἤτοι μία ἀγελάδα, δύο χοίρους, ὅλας τάς ὄρνιθας, τά τρόφιμα τῆς Μονῆς, καί ὅλα τά ἐξαρτήματα τοῦ ἐλαιοτριβείου. Περί τήν 20ην Μαρτίου τρ. ἔτους ἐλθόντες καί πάλιν ἔκαυσαν τόν ὑδρόμυλον τῆς Μονῆς. Τό οἴκοιμα ἔνθα ἐστεγάζετο ὁ Μυλοθρός καί τό προσωπικόν του, παίρνοντας ταυτοχρόνως, ὅ,τι εὑρέθη, καί ὑπῆρχε, πρός χρήσιν τοῦ μυλοθροῦ, καί τῶν ἀδελφῶν, ἀφίνοντες καί πάλιν σωρόν ἐρειπίων.
Ἔχων βαθείαν πίστιν καί ἐλπίδα εἰς τόν Θεόν, τούς προστάτας μας καί θαυματουργούς Ἁγίους 40α μάρτυρας, τάς εὐχάς καί εὐλογίας τῆς ὑμ. Σος, τήν πρόθυμον, συνδρομήν καί συνεργασίαν τῶν Συμβούλων καί ἀδελφῶν τῆς Μονῆς, ἡ Ἱερ. ἡμῶν καί Σεβασμία Μονή θά γίνη ἐντός ὀλίγου χρονικοῦ διαστήματος πολύ καλλιτέρα τῆς πρώτης. Καί οὕτη ὡς φάρος μέσα εἰς τά χωριά τῆς πατρίδος μας, θά χύνει νέον πνευματικόν φῶς ἀνάμεσα εἰς τούς χριστιανούς.
Μετά βαθυτάτου σεβασμοῦ ἀσπάζομαι τήν δεξιάν Σας.
Ἀρχιμ. Διονύσιος Μινόπετρας