Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες στη χώρα μας λειτουργούν ως θερμοκήπιο παραγωγής οργής και κοινωνικής έντασης στην καθημερινή μας λειτουργία με αποτέλεσμα την υιοθέτηση ή και αιτιολόγηση της χρήσης βίας. Σε αυτό το περιβάλλον οφείλουμε να προστατέψουμε ως οργανωμένη πολιτεία, ως γονείς και ως εκπαιδευτική κοινότητα τα παιδιά μας από τη βία σε οποιαδήποτε μορφή της.
Η σημερινή ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού ας είναι απλώς το κίνητρο να ευαισθητοποιηθούμε, να αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας, να τα αφουγκραστούμε, να τα αποφορτίσουμε από τις εντάσεις που βιώνουν και να τα ενημερώσουμε για τους κινδύνους που διατρέχουν.
Διώχνουμε τη βία από την ζωή των παιδιών μας, επενδύουμε στον αθλητισμό, στον εθελοντισμό, στην αλληλεγγύη, στη φιλία, στη γνώση, στις αξίες του ελληνικού πολιτισμού και ζητάμε τη βοήθεια των ειδικών όταν τα προβλήματα μας υπερβαίνουν.
Παρακολουθώ ερευνητικά το φαινόμενο της νεανικής βίας από το 2008 και δυστυχώς είναι διαρκώς επιδεινούμενο. Η συνειδητοποίηση του προβλήματος και η αντιμετώπισή του με επιμονή και γνώση από τους εκπαιδευτικούς, την οικογένεια και το παιδί μπορεί να προλάβει τους μελλοντικούς κινδύνους από τη βία που ξεκινά από το σχολείο και τη γειτονιά.