Ήμουν δεν ήμουν στα πρώτα σχολικά χρόνια μιας Μεταπολιτευτικής Ελλάδας την περίοδο που ανθούσε στην χώρα το λεγόμενο Lifestyle μέσα από τα τότε μέσα της εποχής όπως τα περιοδικά και εφημερίδες, ραδιόφωνα και μετέπειτα από τα νέα ιδιωτικά κανάλια που εμφανίστηκαν το 90.
Πολλά χρώματα, αρώματα, σχέδια και αρκετά ξενόφερτα δεδομένα καθημερινά κατακεραύνωναν την παιδική αθωότητα του κάθε ελληνόπουλου και φυσικά της μέχρι τότε απλής Ελληνικής οικογένειας.
Οι διαφημίσεις με τον «Λάκη τον εισαγόμενο» και τα προϊόντα εισαγωγής καθημερινά απολάμβαναν δεσπόζουσα θέση στα μάτια του κοινού που ακόμα έχουν μείνει χαραγμένα στις μνήμες όλων.
Μια εποχή που σύμφωνα με τα τότε δεδομένα των σοφών μεγάλων, ήταν η απαρχή για το οικοδόμημα της Μεταπολιτευτικής Ελλάδας και στην συνέχεια της Ελλάδας του εκσυγχρονισμού.
Μόνο που όλο αυτό αποτέλεσε την απαρχή στο να κλείσουν όλες οι τότε μεγάλες Ελληνικές επιχειρήσεις φτάνοντας στο σημείο σήμερα να μην παράγουμε τίποτα και με τα πλήθος γνωστά και αλυσιδωτά αρνητικά αποτελέσματα.
Μέσα σε όλα αυτά ένα μεγάλο πάρτυ στημένο από κάποιους για κάποιο λόγο για να εξυπηρετήσουν ίσως μεγάλα συμφέροντα που θα φανούν όπως όλα δείχνουν στο άμεσο μέλλον, εις βάρος όμως στην γενιά μου και στις επόμενες γενιές που έρχονται.
Όλα αυτά φυσικά δεν θα μπορούσαν να περάσουν στο ελληνικό συντηρητικό μέχρι τότε DNA υπό την μορφή λέξεων αλλά και τάσεων όπως… «μόδα» «lifestyle» και τόσα άλλα που μέσα στην καθημερινότητα του Έλληνα τον έκαναν να φαντάζει πιο όμορφος, πιο δυνατός, πιο τέλειος από ποτέ.
Πολλά φώτα, προβολείς σε κάθε ευκαιρία, τάσεις νεοπλουτισμού και επίδειξη οικονομικής δύναμης ήταν σε καθημερινή βάση πλέον αφού το φτηνό και δανεικό χρήμα ήταν το πιο εύκολο. Τόσο που ακόμα και σε φοιτητές με μηδενικό εισόδημα οι τράπεζες μπορούσαν άνετα να προσφέρουν μια καρτούλα με 5 και 10 χιλιάδες ευρώ.. έτσι.. “για να έχει να περάσει το παιδί..!!”
Μέσα λοιπόν σε όλα αυτά τα μεγάλα ονόματα της λεγόμενης «εγχώριας» σοουμπιζ ξεπρόβαλαν και αναδείχθηκαν στα πρώτα πλατύσκαλα του Κολωνακίου μεγάλες φίρμες.
Σημείο που αν πέρναγες λες και ένιωθες σαν όλους αυτούς που έβλεπες καθημερινά στο απογευματινό γυαλί των δελτίων ειδήσεων.
Πολλοί βέβαια άξιζαν την άνοδο καθώς οι περγαμηνές και οι προσπάθειες τους σε συνδυασμό με τις καλές εποχές της τότε Ελλάδας ήταν στον ίδιο δρόμο
Τα μάτια όμως του κόσμου αναζητούσε και περισσότερα.. καλύτερα ρούχα, καλύτερα αυτοκίνητα, σπίτια, εξοχικά, ηλεκτρικές συσκευές, διακοπές και τόσα άλλα υλικά αγαθά πιστεύοντας πως έτσι θα κατευνάσει την πιο ενδόμυχη ύπαρξη τους και πάντα βέβαια με χρήμα δανεικό. Κάρτες δάνεια και πιστώσεις.. στο κόκκινο.
Μετά την κρίση που για μένα ότι και να λένε οι πιο μεγάλοι οικονομολόγοι είναι προϊόν κατασκευής και σχεδίου, έρχεται και η απότομη κάθοδο και η αποδόμηση αυτής της φούσκας που βαπτίστηκε lifestyle με τόσα και τόσα που ακούμε καθημερινά.
Ο Πέτρος Κωστόπουλος ένας άνθρωπος, συνάδερφος δημοσιογράφος, από μια φτωχή οικογένεια βρέθηκε να καθοδηγεί την τάση στους νέους ολόκληρης της χώρας, με την επανάσταση τότε των περιοδικών.. και σήμερα ο κολοσσός του χάθηκε σαν χάρτινος πύργος.
Ο Γαβαλάς ένα από τα πιο ηχηρά ονόματα της μόδας να ταλανίζεται το τελευταίο χρόνο με τα οικονομικά προβλήματα και την φυλακή ενώ το πιο πρόσφατο.. ο Ασλάνης να βρίσκεται νεκρός πάλι ίσως με αφορμή τα πάμπολλα οικονομικά προβλήματα.
Μετά από μια τόσο μεγάλη πορεία.. με εκατομμύρια ευρώ που πέρασαν από τα χέρια τους φτάνοντας στο σήμερα, ανακαλύπτεις τελικά πόσο ματαιόδοξο είναι να κυνηγάς κάτι ουτοπικό που δεν είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση μα μέσα στα κοινωνικά πρότυπα που ο ίδιος ο άνθρωπος έχει επινοήσει.
Μια αποδόμηση που αν και βλέπουμε μαζικά όλοι να γίνεται σε όλους τους γνωστούς και επώνυμους που μέχρι χθες θαυμάζαμε μέσα από τα κανάλια, άλλο τόσο η αποδόμηση αυτή πραγματοποιείται σιωπηλά και μέσα στην ελληνική οικογένεια, μέσα σε κάθε ελληνικό σπίτι.
Ένα lifestyle το οποίο δεν γέμιζε ουσιαστικά τον εσωτερικό μας κόσμο, αλλά δημιουργούσε την εικόνα μας, μέσα όμως σε μια εικονική πραγματικότητα.
Τελικά η ουσία είναι αλλού.. και αυτή θα πρέπει να ανακαλύψουμε. Ίσως είναι η στιγμή να κάνουμε τον απολογισμό μας και να διορθώσουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά να χτίσουμε και πάλι την ήδη αποδομημένη ελληνική κοινωνία.
Απλά αυτή την φορά θα πρέπει να δώσουμε βάση στην ουσία, σε όλα αυτά που θα μας κάνουν να γεμίσουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με τα απλά καθημερινά πραγματάκια που στο τέλος θα μας κάνουν βαθύτερα καλύτερους ανθρώπους.
Ίσως είναι και η τελευταία μας ευκαιρία..
Για το report24.gr
Γιάννης Παυλάκος