Για ακόμα μια φορά έρχεται στην επιφάνεια το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με τα αδέσποτα στην Σπάρτη. Ο Τάσος Περγαντής απέστειλε στο Report24 επιστολή με όλη την εμπειρία από την θητεία του ως πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου Σπάρτης αλλά και ως άνθρωπος που είναι πιο κοντά στο θέμα των αδέσποτων ζώων στην πρωτεύουσα της Λακωνίας και όχι μόνο.
Οι αναφορές του και οι εμπειρίες του, όπως και το φωτογραφικό υλικό από το προσωπικό του αρχείο πραγματικά δείχνουν την διάσταση του προβλήματος που πολλές φορές περνά απαρατήρητο δίπλα μας.
Ο Τάσος Περγαντής μιλά σε πρώτο χρόνο στους αιρετούς της Σπάρτης Βαγγέλη Βαλιώτη, Σταύρο Αργειτάκο, Σπύρο Μοιράγια, Χρήστο Αλεξάκο, Παναγιώτη Κουμουνδούρο Σταύρο Αργειρόπουλο, Μανούσο Μανουσάκη όπως και σε όλους του ανθρώπους που είναι σε θέσεις και θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στο μεγάλο πρόβλημα.
Επίσης αναφερόμενος σε καταστάσεις που λένε πως δεν γίνεται τίποτα για τα αδέσποτα τονίζει με έμφαση… «…Αν ξανά ακούσω την καραμέλα για τα αδέσποτα θα τους κόψω την γλώσσα»
Το Report24 οφείλει να παρουσιάσει την θέση του αναδεικνύοντας καταστάσεις που μέχρι σήμερα δεν ήταν γνωστές.
Η Επιστολή Αναλυτικά Αναφέρει…
“Πριν από 7 χρόνια είχα την τύχη και την ατυχία ταυτόχρονα να ηγηθώ μιας προσπάθειας ως Πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου Σπάρτης, με Γραμματέα τη σύζυγό μου. Εξάντλησα τη διετή θητεία μου και παραχώρησα το «αξιώμά» μου στους επόμενους, που θεωρώ πως προχώρησαν τη δουλειά – λειτούργημα κάποια βήματα παραπέρα.
Την περίοδο εκείνη πέρα από Πρόεδρος του Φιλοζωικού ήμουν και Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μηχανικών Ελευθέρων Επαγγελματιών Ν. Λακωνίας και παράλληλα μέλος του Συμβουλίου της Δ.Ε.Υ.Α.Σ., ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Μηχανικών. Εξάλλου διατηρούσα, όπως και διατηρώ και το τεχνικό μου Γραφείο ως Μηχανολόγος Μηχανικός. Τότε δέχτηκα και κρούσεις να είμαι υποψήφιος και ως Δημοτικός Σύμβουλος τις οποίες και αρνήθηκα, αφού ήδη ήμουν καταπιασμένος με πολλά.
Τα τελευταία πέντε χρόνια πέρα από Μηχανολόγος απασχολούμαι και σαν «μπακάλης», προβλέποντας τον επερχόμενο κορεσμό στην οικοδομή και την οικονομική κρίση που ακολούθησε. Στο μεσοδιάστημα έγινα και πατέρας, οπότε αποφάσισα να αποστασιοποιηθώ από κάθε συλλογική δραστηριότητα ή εμπλοκή στα κοινά θέματα. Εννοείται πως για να μη «χαλιέμαι», ειδήσεις τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο έχω να παρακολουθήσω από τότε που άνοιξα το μαγαζί. Για κακή μου τύχη όμως τα μαθαίνω από τους πελάτες και τους περαστικούς.
Γιατί όμως τα γράφω όλα αυτά; Ο λόγος είναι απλός και δυστυχώς ήρθε η ώρα να μιλήσω σαν τέως Πρόεδρος του Φιλοζωικού, παρότι πέρασαν τόσα χρόνια. Εξάλλου οι ίδιοι οι συμπολίτες μου ή πελάτες μου, ακόμα και σήμερα απευθύνονται σε έμενα για θέματα ζώων σαν να είμαι ο Δήμαρχος ή ο αρμόδιος Αντιδήμαρχος ή κάποιος Δημοτικός Σύμβουλος ή ακόμα και Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας, που στο κάτω-κάτω είναι οι υπεύθυνοι. Εξάλλου ο νόμος είναι σαφής και χρόνο με το χρόνο αυστηροποιείται.
Πριν λίγες μέρες ένας φίλος και πελάτης μου είπε: «Kαλά τι κάνετε; Γέμισε η πόλη αδέσποτα!». Αξίζει να σημειωθεί πως η πεθερά του ήταν υποψήφια με τον εκλεγέντα συνδυασμό. Ποια πρέπει να είναι λοιπόν η απάντηση η δικιά μου; Του απάντησα με σκληρά λόγια για να καταλάβει το μέγεθος της χαζομάρας του, κάποια πράγματα που πρέπει να γνωρίζει και να απευθυνθεί εκεί που πρέπει. Εξάλλου δεν υπάρχει weekend που να μην ανακαλύψουν ακόμα και τώρα τα τηλέφωνά μου και να μου μεταβιβάσουν το ψυχολογικό τους πρόβλημα για τα κουτάβια που «ανακάλυψαν» στα μέρη που πήγαν εκδρομή ή πήγαν για φαγητό. Φαίνεται πως οι αρμόδιοι από το Δήμο κρύβουν καλά τους αριθμούς των τηλεφώνων τους ή απλά δεν απαντούν ή ακόμα χειρότερα έχουν σύσκεψη.
Δεν θέλω να φανώ εγωιστής, αλλά θα αναφερθώ σε περιστατικά της προεδρίας μου για να τα συνδέσω με το σήμερα. Συνεδριάζαμε στη Δ.Ε.Υ.Α.Σ. εν έτει 2008 (εκείνη την εποχή μου ζητήθηκε και βοήθησα τον Δήμο μας και σε τεχνικές μελέτες εννοείται αμισθί και φυσικά χωρίς τη σφραγίδα μου, πέρα από τη χαμαλίκα του Φιλοζωικού) και έντρομος με πλησιάζει ο φίλος μου ο Γιάννης ο Μανιάτης και μου λέει: «Τάσο η κεντρική πλατεία από κάτω είναι γεμάτη σκυλιά, τι κάνουμε;» Η απάντησή μου έτοιμη: «Γιάννη είναι μόνο 13.
Εδώ τόσα χρόνια τα παρτέρια της πλατείας είναι κλουβιά σκύλων. Μην ανησυχείς. Σου υπόσχομαι πως από αύριο δεν θα ξαναπατήσει σκυλί στην πλατεία, πράγμα το οποίο ίσχυε μέχρι πρόσφατα (δυστυχώς τους τελευταίους μήνες εισέρχονται στο κέντρο ομάδες αδέσποτων μη εμβολιασμένων και φυσικά μη στειρωμένων). Έχουν φωτογραφηθεί ήδη και το αύριο το πρωί θα περισυλλεγούν». Πραγματικά την επόμενη μέρα εγώ, η σύζυγός μου και ο τότε Αντιπρόεδρος Μπαρέλος Γιώργος τα μαζέψαμε ένα-ένα. Το φωτογραφικό υλικό από αυτή τη διάσωση υπάρχει στο αρχείο μου. Αξίζει να σημειωθεί πως και εγώ και ο Γιώργος είμαστε πραγματικές «ντουλάπες», όντας παλιοί πρωταθλητές σε δυναμικά αθλήματα, και δεν ανεχόμασταν τσαμπουκάδες και χλευασμούς που δυστυχώς δεν λείπουν όταν πας να κάνεις το καλό. Αντιθέτως εισπράξαμε πολλά συγχαρητήρια από τον κόσμο που έπινε τον καφέ του, τους καταστηματάρχες και φυσικά την τότε Δημοτική αρχή. Τις λίγες φορές που προλαβαίνω να βγω στη πλατεία μας εξάλλου οι περισσότεροι θαμώνες της είναι Δημοτικοί Σύμβουλοι νυν και τέως. Λοιπόν σας την καθαρίσαμε για να τη χαιρόσαστε μέχρι σήμερα.
Δεν θα κυκλοφορούσε ποδήλατο στην πόλη αν δεν υπήρχε Φιλοζωικός, αφού αρμάδες σκύλων θα έτρεχαν πίσω απ’ αυτά. Ένα ευχαριστώ ακόμα το περιμένουμε από την «Πρωτοβουλία για το ποδήλατο», που καθαρίσαμε κατά το μέτρο του δυνατού τους δρόμους της πόλης. Η κίνησή τους πάντως οφείλω να πω είναι αξιέπαινη.
Πραγματικά δεύτερος πατέρας μου ο Χρήστος ο Πατσιλίβας, Δήμαρχος τότε και δάσκαλός μου σε όλο το Δημοτικό. Αξιόλογο άτομο ο Σπύρος ο Αβδούλος μας βοήθησε από την θέση του σαν Γενικού Γραμματέα του Δήμου. Οι τρεις μας σχεδιάζαμε βήμα-βήμα τις επόμενες κινήσεις, με λίγα χρήματα τότε αλλά συντονισμένα και με πρόγραμμα. Σαν εθελοντές στην αρχή εμβολιάζαμε και στειρώναμε τα ζώα που κρίναμε εμείς και που επέτρεπε ο προσωπικός μας χρόνος. Στην πορεία μαθαίνοντας ο κόσμος την ύπαρξή μας, ζήταγε καθημερινά τη βοήθειά μας και πολλές φορές την απαιτούσε με τρόπο άσχημο, αφού πλέον τα τηλέφωνα μας είχαν γίνει πασίγνωστα. Ξεκαθαρίζουμε πως τα Φιλοζωικά Σωματεία δεν είναι υπάλληλοι κανενός.
Ανήμποροι ηλικιωμένοι που τους δάγκωναν τα ίδια τους τα σκυλιά ή δεν μπορούσαν να τα διαχειριστούν, αλλοδαποί που έφευγαν για τις πατρίδες τους και τα ζώα θα έμεναν πίσω, φοιτητές που μας απειλούσαν πως φεύγοντας για διακοπές θα παρατήσουν το καθαρόαιμο που έφεραν από την πόλη τους στο Ξενία, απεβιώσαντες συμπολίτες μας που άφησαν ζώα πίσω (από γαϊδούρια μέχρι κότες), τραυματισμένα από τροχαία, δηλητηριάσεις ζώων, κ.α. Δεν θα ξεχάσω το περιστατικό στον Αγ. Ιωάννη που οι συγγενείς του εκλιπόντος προκειμένου η συμβία του να μην βάλει χέρι σε περιουσιακά στοιχεία, δέσμευσαν μέχρι και τα σκυλιά που κατείχαν μαζί. Με παρέμβαση δική μας και οργανώνοντας ολόκληρη επιχείρηση πραγματικά βγαλμένη από το σινεμά, παραδόθηκαν στον άνθρωπο τους σε μια σκηνή που ακόμα θυμάμαι και δακρύζω.
Για να μη φανώ άδικος τονίζω πως μεγάλη μερίδα φοιτητών της πόλης μας από τότε μέχρι σήμερα, μας έχει βοηθήσει σημαντικά και μπράβο τους. Μεμονωμένα περιστατικά πάντα θα υπάρχουν. Αξιοσημείωτο είναι πως μας τηλεφωνούσαν για σκυλιά και όταν πηγαίναμε να βοηθήσουμε, λυπόμασταν περισσότερο αυτούς μου μας καλούσαν. Μεγάλη λοιπόν η βοήθεια του Συλλόγου και ως προς τον συνάνθρωπο, εξάλλου ο παράγοντας άνθρωπος είναι πάνω απ’ όλα. Επειδή όμως σήμερα γράφω σαν Αναστάσιος Περγαντής, όποιος αμφιβάλλει ας κάτσει ένα πρωινό στο μαγαζί μου να δει αν ξοδεύω περισσότερα για ανθρώπους ή για ζώα. Μάλλον το πρώτο συμβαίνει και αν ξανακούσω αυτή την καραμέλα ιδίως από αιρετούς, να με συγχωράτε αλλά θα του κόψω τη γλώσσα.
Η εμπειρία μου από τα χρόνια της προεδρίας μου, αλλά ακόμα και σήμερα από την ενημέρωση που έχω, πρωτοπόροι οικισμοί σε περιπτώσεις κακοποίησης αδέσποτων στην περιοχή μας είναι: Βουτιάνοι, Κλαδάς και Σελλασία. Αυτό δεν σημαίνει πως οι κάτοικοι εκεί δεν έχουν ευαισθησίες, απλά κάποιοι λίγοι φροντίζουν επανειλημμένα να δυσφημίζουν τα χωριά τους. Πρόεδροι και Κοινοτάρχες είστε υπεύθυνοι, ξυπνήστε επιτέλους, ή ακόμα καλύτερα παραιτηθείτε αν δεν μπορείτε. Αλήθεια πόσες φορές μάλωσα κόσμο από αυτές τις περιοχές για απρεπή συμπεριφορά απέναντι στα ζώα, ύστερα από παράκληση συγχωριανών τους. Το καλό είναι πως τα λόγια μου συνήθως έπιαναν τόπο.
Παραδίδοντας τη σκυτάλη στους επόμενους, αρχές του 2010, καταφέραμε σε οικοδομικό τετράγωνο της πόλης μας να μην υπάρχει ανεμβολίαστο και αστείρωτο σκυλί. Στο τέλος αναγκάσαμε και ιδιώτες να στειρώσουν τα σκυλιά τους, αφού τα αδέσποτα πάντα προέρχονται από τα δεσποζόμενα.
Για να προστατέψουμε και τους εαυτούς μας, σε ειδικές περιπτώσεις ζητούσαμε τη συνδρομή και της Δημοτικής Αστυνομίας, ενώ ανά πάσα στιγμή ένα κλειστό φορτηγάκι του τότε «Καποδιστριακού» Δήμου Σπάρτης μας παραχωρούταν μαζί με τον οδηγό του. Δυστυχώς ο Καλλικράτης άλλαξε πολλά. Κατά την προεδρία μου οι υιοθεσίες ξεπέρασαν τις 150, το μαρτυρούν εξάλλου και οι υπεύθυνες δηλώσεις που τις συνόδευαν και τις υπόγραφαν ευσυνείδητοι συμπολίτες μας. Σχεδόν ακέραιος ο αριθμός τους υπάρχει μέχρι σήμερα και όποτε βλέπω αυτά τα ζώα ή μαθαίνω για αυτά χαίρομαι πραγματικά, όπως φυσικά και εκείνα με θυμούνται και το δείχνουν με τον τρόπο τους, όταν με βλέπουν. Εννοείται πως ο αριθμός των σκύλων μελών του Διοικητικού του Συλλόγου ξεπερνούσε τα 30, και φυσικά όλα του δρόμου. Εγώ και η σύζυγός μου, επιλέξαμε να κρατήσουμε ζώα που δεν υιοθετούνταν ή ήταν θέμα ωρών να πεθάνουν.
Σαν Πρόεδρος κράτησα 13 και από πέρυσι μέχρι φέτος που δεν υπήρχε κτηνιατρική υποστήριξη στο σύλλογο άλλα 6. Το τελευταίο που κράτησα φαινόταν για νεκρό στο δρόμο κοντά στους 118 και όταν πήγαμε να το ανασύρουμε για αποτροπή ατυχήματος και να μην περνούν τα αυτοκίνητα από πάνω του, μας κούνησε το κεφάλι. Αλλεπάλληλες εγχειρήσεις, πολλά έξοδα από την τσέπη μου, αλλά χαλάλι ξαναέγινε ο ελληνικός ιχνηλάτης που ήταν πριν το τροχαίο. Με την ευκαιρία και πάντα καλοπροαίρετα, αγαπητέ Πρόεδρε του Κυνηγετικού τα στατιστικά μας δείχνουν πως ένας μεγάλος όγκος αδέσποτων είναι «αποτυχημένα» κυνηγόσκυλα. Σε θετική κατεύθυνση τα σεμινάρια που καθιερώσατε και συγχαρητήρια γι’ αυτό. Προτείνω το επόμενο να έχει να κάνει με την εκπαίδευση και την υπομονή που πρέπει να δείχνει ο κυνηγός στο κουτάβι του πριν το πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων.
Καυτηριάστε τα κακώς κείμενα που αμαυρώνουν την εικόνα του συλλόγου σας. Νομίζω πως έχετε και τον τρόπο και τα μέσα. Εννοείται πως όποιο ζώο κράτησα δικό μου πληρώθηκε από εμένα (στείρωση, εμβόλια, τσιπάκια, φάρμακα, χειρουργεία δύσκολα και πολυέξοδα). Κι αυτό για να γίνει το κάτι παραπάνω με τα υπόλοιπα που εγκαταλείπονται. Αξιοσημείωτο είναι πως με τις στειρώσεις αποτράπηκαν κυήσεις ζώων, οι οποίες θα αύξαναν τον αριθμό των αδέσποτων δραματικά. Ασύλληπτος τελικά ο αριθμός των ζώων που διαχειρίστηκε ο Φιλοζωικός αυτά τα 7 χρόνια. Δυστυχώς η κρίση μείωσε κατά πολύ τον αριθμό των υιοθεσιών και αύξησε σημαντικά παρά την αυστηροποίηση του νόμου τις εγκαταλείψεις ζώων.
Φίλοι αιρετοί, θα ήταν φρόνιμο εκ μέρους σας πριν διεκδικήστε ψήφο και αναλάβετε καθήκοντα, να γνωρίζετε τι δύσκολο έργο σας περιμένει σε όλα τα επίπεδα. Οι πόροι έχουν περιοριστεί και δυστυχώς οι απαιτήσεις αυξάνονται. Δυστυχώς η πολιτεία σας αναθέτει ευθύνες, πετόντας το μπαλάκι σε εσάς, μειώνοντας δραματικά τις δαπάνες. Βλέποντας αυτή την κατάσταση, αν ήμουν Δήμαρχος ή και Δημοτικός Σύμβουλος, που για να είμαι αυτονόητο είναι πως έχω λύσει προσωπικά προβλήματα και δη οικονομικά, θέλοντας να προσφέρω στον τόπο μου, ο μισθός μου θα κατέληγε σε κοινωφελείς σκοπούς του Δήμου μου.
Έχω γράψει ήδη αρκετά και επειδή δεν θέλω πλέον να σας απασχολώ στο τηλέφωνο, αφού συνήθως είστε σε σύσκεψη (αφού πολλές φορές συζητάτε, αλλά ξεχνάτε να κάνετε αυτά τα οποία συζητήσατε) θα αναφερθώ προσωπικά σε άτομα, ξεκαθαρίζοντας πως το κάνω πιστεύοντας πως δεν θα παρεξηγηθώ, αλλά θα τους δώσω κίνητρο να κάνουν αυτό που πρέπει. Τους περισσότερους από εσάς εξάλλου σας θεωρώ φίλους, και με στηρίζετε αφού είστε και πελάτες στο μαγαζί μου.
– Κ. Αργειτάκο, κάνατε αρκετά επί δημαρχίας σας πάνω στο θέμα των ζώων και μπράβο σαν Δήμαρχος και προπάντων σαν άνθρωπος, όμως η μη κτηνιατρική υποστήριξη του Συλλόγου από το Νοέμβριο του 2013 μέχρι τις μέρες μας, αύξησαν τον προσωπικό μου στόλο σκύλων φτάνοντας αριθμό ίσο με το 1/6 του καταφυγίου του Δήμου. Το αδιέξοδο που δημιουργήθηκε ανάγκασε κάποιους λίγους ευαισθητοποιημένους συμπολίτες μας να δώσουν διόλου ευκαταφρόνητα ποσά για κτηνιατρικές πράξεις και στειρώσεις (επειδή δεν το επιθυμούν δε δημοσιοποιώ τα ονόματά τους). Αδιανόητο, και αυτό αφορά και το νέο Δήμαρχο να μην υπάρχουν τουλάχιστον δύο εργάτες της καθαριότητας (ή όποιους δημοτικούς υπάλληλους εσείς κρίνετε με κάποια εξοικείωση στα ζώα) στο καταφύγιό σας. Αντ΄ αυτού ξοδεύει ο Φιλοζωικός για εργάτη τις επιχορηγήσεις σας ή μέλη του αναγκάζονται να περνούν αρκετές ώρες και εκεί.
– Κ. Βαλιώτη, μιλήσαμε τηλεφωνικά και νόμισα πως τράκαρα σε τοίχο. Αλήθεια, ποιος βοήθησε τη συμπαθέστατη κόρη σας πριν κάποια χρόνια, που αντιμετώπιζε κάποιο θέμα με το κατοικίδιό της; Σε ποιον έδινες συγχαρητήρια όταν παρακάμπτοντας τα στενά όρια του τότε Δήμου Σπάρτης, ασχολήθηκα ξοδεύοντας χρόνο, κόπο και αποταμιεύσεις του συλλόγου με ζώα ιδιαίτερων περιστατικών του πρώην Δήμου Οινούντος (θάνατος υπερήλικα ιδιοκτήτη στη Βαμβακού με εγκατάλειψη σκύλου – σκυλάκια στην πλατεία των Βουτιάνων με ταυτόχρονο χλευασμό του ρακένδυτου που τα φρόντιζε). Δηλαδή, πέρα από προσωπική, μου έχεις υποχρέωση και σαν πρώην Δήμαρχος Οινούντος. Φέρατε το θέμα τον αδέσποτων από τα πρώτα στο Δημοτικό Συμβούλιο, καλά τα είπατε, αλλά ως εκεί. Υποστηρίξατε ο ίδιος πως για αποσυμφορηθεί η κατάσταση στο καταφύγιο κάθε Δημοτικός Σύμβουλος καθώς και οι υπογράφοντες την αίτηση να υιοθετήσουν από ένα. Υιοθετήσατε κανένα; OXI και μεγάλο OXΙ, επίκαιρο σαν της 28ης Οκτωβρίου. Να σας θυμίσω πως ο πρώτος υπογράφοντας την αίτηση ανάληψης των σοβαρών ευθυνών σας πάνω στο ζήτημα αυτό, ήμουν εγώ που ήδη έχω στην κατοχή μου 19 πρώην αδέσποτα. Μήπως θέλετε κανένα; Κατά τα άλλα σας θεωρώ ικανό Δήμαρχο, πρακτικό άνθρωπο και ευελπιστώ πως με το πέρας των μηνών θα κάνετε αυτά που έχετε σχεδιάσει πάντα για το καλό του Δήμου μας.
– Κ. Μοιράγια, σαν Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και σαν φιλόζωος, περιμένω πολλά από εσάς. Αν παρατηρηθεί ο οποιοσδήποτε «χαβαλές» από παριστάμενο ή ακόμα χειρότερα από Δημοτικό Σύμβουλο, όταν καταπιάνεστε με τέτοια θέματα να ξέρετε πως εσείς θα είστε υπεύθυνος. Μη γελιοποιείτε συζητήσεις που έχουν να κάνουν με βασικές υποχρεώσεις ενός Δήμου, η μη τέλεση των οποίων αποτελεί παράβαση καθήκοντος.
– Κ. Αργυρόπουλε Σταύρο, έχεις πρωτοποριακές ιδέες, δώσε συνέχεια στο έργο των προηγουμένων, με οικονομία, προγραμματισμό και σωστή διαχείριση των ατόμων που μπορούν να βοηθήσουν, εθελοντές και υπάλληλοι του Δήμου. Μήπως κάποιοι πρέπει να σηκωθούν από τα γραφεία και να σηκώσουν επιτέλους τα μανίκια; Εγώ γιατί το έκανα και το κάνω σαν απλός εθελοντής; Αδιανόητο να βλέπω τις τελευταίες μέρες σκύλους να ζευγαρώνουν έξω από το σπίτι μου και ακόμα πιο αδιανόητο να πρέπει να τους στειρώσω πάλι εγώ.
– Κ. Μανουσάκη, πριν κάποια χρόνια είχες παραστεί στις εκλογές του Φιλοζωικού. Που χάθηκες από τότε; Επειδή η συμπεριφορά προς τα ζώα δείχνει το επίπεδο του πολιτισμού μας, και επειδή αυτό είναι το στοιχείο σου, να είσαι συμμέτοχος σε ό,τι καλό πάει να γίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Είσαι προσωπικότητα με πανελλήνια και όχι μόνο ακτινοβολία και αυτό είναι θετικό για το Δήμο μας.
– Κ. Αλέξακο, κάνε τις προεκλογικές σου δεσμεύσεις πράξη στο θέμα των ζώων και διέψευσε αυτούς που σε θεωρούν «δεκανίκι» της νέας Δημοτικής Αρχής. Είμαστε της ίδιας ηλικίας και χαίρομαι να βλέπω νέο αίμα στα κοινά.
– Κ. Κουμουνδούρο, από τη θέση σου στο Δημοτικό Συμβούλιο, την αξιοπρόσεκτη συνδικαλιστική σου δράση και όχι μόνο, από εσένα θέλω το εξής: δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις που για ευνόητους λόγους βρέθηκαν σκυλάκια σε προαύλια σχολείων αν και απαγορεύεται. Δεν απαγορεύεται όμως εσείς οι καθηγητές να δώστε το καλό παράδειγμα υιοθετόντας ένα σκυλάκι ή παροτρύνοντας τη μαθητική κοινότητα να το κάνει μέσω φυσικά των γονέων. Πολλά τα περιστατικά εγκατάλειψης κουταβιών στα σχολεία μας, μηδενικές οι υιοθεσίες σε μια τεράστια κοινότητα καθηγητών και μαθητών–γονέων.
Το αποκορύφωμα ήταν το σκυλάκι “MANI” που πέρυσι τέτοιο καιρό περιφερόταν στο προαύλιο του Πειραματικού Γυμνασίου & 3ου Λυκείου, και τελικά το υιοθέτησα πάλι εγώ. Έφτασα στο σημείο να μαλώσω τους ίδιους τους καθηγητές μου (πλέον και διευθυντές σχολείων και ακόμα παραπάνω) που αδυνατούν να κάνουν κάτι απλό και αυτονόητο, ενώ απ’ την άλλη «σκίζονται» για το κόμμα. Τα τελευταία ήταν και τα λόγια μου προς αυτούς. Προσπάθησε από τη θέση σου σαν Δημοτικός Σύμβουλος, αλλά και σαν καθηγητής – παιδαγωγός ακόμα περισσότερο να γίνεται το σωστό.
Εύχομαι, οι παραπάνω που σας ανέφερα ονομαστικά καθώς και σύσσωμο το Δημοτικό Συμβούλιο να διαβάστε και να κατανοήστε το πνεύμα μου. Δεν θέλω να προσβάλλω κανέναν και εύχομαι τα γραφόμενα μου να αποτελέσουν απαρχή για προβληματισμό και επιτέλους πράξεις, όχι μόνο στο θέμα των ζώων αλλά και σε ότι «πονάει» το Δήμο. Αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι, αν και έχω πάθει υπερκόπωση, να ξέρετε δεν θα πω όχι. Ευχαριστώ που διαβάσατε αυτά τα όχι και λίγα λόγια, και συγγνώμη προκαταβολικά αν αυτά κάποιος τα θεωρήσει προσβλητικά. Ό,τι έγραψα όμως να ξέρετε είναι πέρα για πέρα αληθινό.”
Αναστάσιος Περγαντής
Μηχανολόγος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
